Góður dagur að baki....

Já... það er gott að upplifa góðan dag... það er langt síðan mér hefur liðið svona vel eins og akkúrat á þessari mínútu... og ég er að njóta þess í botn... Ég vil trúa því að nýja lyfið sem ég byrjaði að fá í dag sé ástæðan... Það er eitt sem ég hef ríg haldið í síðustu mánuðina... því ef maður hefur ekki von þá er ekkert eftir ... en svo er það svvvoooooo gott að finna fyrir betri líðan sem kemur óþvingað hún er bara... og með henni fylgir innra bros sem ég er svo þakklát fyrir... þegar maður missir heilsuna þá missir maður mjög mikið ... og veikindin fara að stjórna lífi þínu... en svo þegar maður fær stund og stund sem er verkjalaus, þreytulaus bara líðan sem maður fær að njóta alls þess fallega sem til er... það er ómetanlegt að fá áminningu að það er til betra líf...

takk fyrir þá ró og sælu sem ég er að njóta þennan fallega dag... takk fyrir soninn fallega sem er búin að sína að hann getur tekist á við allt í heiminum.. takk fyrir að móðir min er að ná heilsu líka... takk fyrir þau tækifæri sem mér eru veitt ...  takk takk.... þakklæti og von er góður staður að vera á... 

 

Fáfræði mitt...

Kæru vinir og vandamenn... !!

í þessu bloggi er ég hugsi um hversu fáfróð ég viriðs vera um það sem er að gerast í heiminum. Ég hef ferðast víða þekkt mikið af fólki fá hynum ýmsu þjóðernum og löndum, ég hef alltaf talið mig víðsýna og algerlega lausa við fordóma sem og fundist ég bera virðingu fyrir skoðun annara... Ég tel þetta enn í dag en samt finnst mér ég vera fá fróð og jafnvel soldið naív í hugsun... Ég stóð frammi fyrir þeirri reynslu fyrir nokkru að ráða ungan einstakling í tímabundna vinnu og við tóku 2 einstaklinga í viðtöl og voru þeir báðir af erlendu bergi brotnir og frá menningu sem ég þekki ekki meira til en úr fréttum. Þegar farið var að ræða vinnutíma og framkvæmd vinnunar kemur uppúr kafinu að vegna trúarlegra ástæðna gat annar aðilinn ekki unnið á laugardögum og svona smáatrið sem eru svo sjálfsagt að bera virðingu fyrir en ég hafði bara ekki einustu hugmynd um... ég sat eftir full af vilja að bera virðingu fyrir trú og daglegu lífi þessara einstaklinga en vanhæf því ég viss ekkert um hvað er í lagi og hvað ekki...

Svo núna eftir árásirnar í Noregi þá finnst mér ég koma af fjöllum þegar ég les og heyri um þau áhrif sem leiddu til þessa voðaverka. Ég reyna að lesa mig til um allar þessar stefnur og þessar heimspeki hugsanir sem liggja að baki sem virðist vera... Mig langar að skilja heiminn betur, þær mismunandi leiðir sem fólk velur til að ná lífshamingju (ef má kalla það það) mig langar er geta mindað mér skoðanir en veit ekkert um málið til þess. Það eina sem ég get hugsað hvað hefur ferið úrskeiðis hjá einstaklingi sem þeim sem olli þessum harmleik í Noregi?? hvar fór þessi annas fjallmyndalegi maður útaf brautinn?? hvernig getur svona gerst?? Það eru eins harmleikir að gerast allstaðar í heiminum dag hvern þótt þeir séú bara í minni stærðargráðu... eitt líf sem tapast í heimilisofbeldi eða vegna reiði eða öfundar er ekki síðus harmleikur ... er rótin sú sama...?? það er bara spurning hveru margir er svo óheppnir að fera á þeim stað á þeim tíma..?? 

Á maður bara að lifa í fáfræði sinni eða á maður að gefa sér tíma og stað til að læra betur um þessi málefi þá í gegnum mannfræði, heimspeki, sálfræði, sögu og trúarfræði... það freistar mín en ég veit að í mínu perónulega lífa verður þessi lærdómur að bíða... en ég á einhvern hátt á ervitt með að láta þessa hugsun vera... ég get ekki lengur slökkt á tvinu eða tölvunni og sagt þetta kemur mér ekki við ... þetta er ekki hér á landi ... ég er heppin að vera ekki í svona samfélagi... útaf því að þetta kemur mér við og barninu mínu sem er að alast upp, álíka harmleikir gerast líka hér á landi (kannski ekki þessar stærðargráðu ) og ég á heima í samfélagi sem er álíka og samfélagið í Noregi t.d.. Þannig hvar liggja mörg okkar, hina venjulegu leikmanna í svona málum??  ber manni ekki viss skilda til að hafa einhverja haldbæra vitnesku og skoðanir í svona málum... ekki bara dóma vegna tilfinniga heldur vitneskju út frá einmitt sögunni, mannfræðinni, heimspeki, sálfræðinni og trúarbrögðum... getum við lifað í fjölþóða samfélagi ekki með vissa þekkingu... Ég sagði alltaf ... ef ég vil búa í landi sem er með x túngumál, vinna þar og lifa þá finnst mér eðlilegt að ég leggi mig farm við að tala tungumáli þess lands... og þessa skoðun hef ég haft varðandi þá sem vilja búa og lifa á íslandi.. OKey... mér finnst þessi skoðum bara ekki duga mér leingur... ég veit ekki af hverju eða hvers vegna þetta bankar uppá hjá mér núna, kannski er þetta hluti af því að þroskast og vera fullorðin... það er þá óskandi að ég geti leitað mér þeirra svara sem hafa vaknað og skilið þessar áhyggur mína betur...

Kv... Margrét

 

Vinir í raun...

Ég ver þess heiðurs njótani í dag að upplifa sanna vináttu ... ég veit að ég hef oft og mörgum sinnum upplifað vináttu í sínum ýmsustu myndum... en ég fann svo vel í dag hvað sönn vinátta getur rist djúft og hvað ég er þakklát fyrir hana. Þetta er svo björt tilfinning og öryggistilfinningin að maður er metin eins og maður kemur til byranna og þarf ekki að búa neitt til eða vera eitthvað annað en maður sjálfur... ;o) þótt maður hafi ekki verið duglegastur í að hringja eða fara í heimsókn ... Ég er svo þakklát að eiga svona yndislega vili...

Dagruinn í dag var "beti dagur lífsinns" að sögn sonarinns... það gerir mömmuna líka glaða og snortna... þá er tilgangi dagsinns náð... ;o) og allir fara saddir og sælir í háttin á þessum meðrka sunnudegi...

Gleði í hjarta og kær kveðja...

... 10 ára ...

Góðann daginn...

Kl. 10:07 verða 10 ár síðan Hetjan mín fagra fæddist í þennan heim... Og það er ekkert lítið sem hann hefur tekist á á þessum árum... Ég gæti ekki verið stoltari og ríkari mamma... ;o)

                     

 

finnst eins og ég sé að hangsa...

Ég tók þá ákvörðun að segja mig frá ýmsum verkefnum vegna veikinda minna... það þýðir að ég er hér heima og finnst ég vera að hangsa en finn ekki orku til að gera það sem ég á í rauninni að vera að gera... þrífa, pakka, klára skrif, baka fyrir afmæli og allt sem þarf að gera á meðal heimili. þetta er líklega fyrsti dagurinn sem ég er ágæt í langan tíma og ég get ekki gefið sjálfri mér augnablik í pásu... ég byrja að traðka á sjálfri mér fyrir að gera ekki hitt og þetta.... mig langar að vita afhverju ég læt svona því í ósköpunum get ég ekki leyft mér að vera í smá fríi... því... ?!?!

Reyndar þá fer illa í mig þetta leiðindarveður ... maður fær ekki sólina og hlíjuna... ég verð þunglynd á því að þurfa að kveikja ljósinu hér heima eins og á hausti... mig langar svo upp á fjall að tína jurtir... hef ekki getað það vegna kulda og roks, rigningu og kulda... Maður finnur það svo vel eftir kaldan vetur hvað líkaminn og andlega heilsan þráir sól og sumar... Ég verð samt að trúa því að þetta fari nú að koma... ég þarf að ákveða hvað ég ætla að leggja áherslu í jurtatínsluni... 

Núna er málið að baka og taka til fyrir 10 ára afmæli sem er á  sunnudaginn... það eru samt erviðar tilfinngar sem fylgja því ... það hefur alltaf verið ervitt því að fólk er auðveitað í fríum og á ferðinni... þannig að það eru svo fáir koma og mér finnst það alltfa svo ervitt fyrir hetjuna mína.. ég vildi svo að allir í hans fjölskyldu væri hér svo þetta gætu verið stór veisla fyrir hann því að hann á ekkert annað skilið en að hans veisla verði æði og fullt af fólki að heiðra hann... þessa elsku...

... sorgin og einmannaleiki...

Ég er kona á besta aldri sem á allt sem ég þarf veraldlega ( nema heilsu eins og er ) ... ég búin að ala upp 10 ára langveikan dreng sem er núna með alvalega heyrnarskerðingu, ofurgreindur ADHD hetja... ég tel mig góðan vin og ég sinni fjölskyldu minni eins vel og ég mögulega get... en það er alltaf eitt sem vantar í líf mitt núna ... það er lífsförunautur... ást sem aðeins maki getur veitt manni ... Það grípur mig stundum mikill einmannaleiti og þrá í að hafa einhvern sem sem tekur utan um mig og segir "ég er hér með þér" eða "ég elska þig samt"... ææiii þið skiljið... Ég hef ekki verið við karlmann kennd síðustu 6 árin því tíma mínum hefur verið varið í annað eins og veikindi sonarinns og móður.. EN þegar ég veikist sjálf og verð bjargalaus þá vantar þetta element í líf mitt og ég finn fyrir mikilli sorg... Sorg sem er ervið og sár... en svo eðlileg í alla stað og kannski þessvegna hef ég staðið þessar stundir, því ég veit að þetta er eðliliegt og svo líður dagurinn og ég hætti að hugsa um þetta...

Akkúrat núna er svona stund þar sem ég þarf enn og aftur að taka stóra og mikla ákvörðun sem snýr að mér eða einhverjum sem ég elska ... og þá vantar mig að finna að ég sé vernduð eins og ég veiti þeim sem eru í kringum mig. Maður getur ekki alltaf verið stoðin og verndin... það þurfa allir að finna að maður sé verndaður og elskaður ... Ég veit að sonurinn og móðir elska mig skylirðistlaust og óendanlega ... en það er ekki sama tegund af ást sem ég syrgi þessa stundina...  Ég hugsa til allra þeirra fallegu og góðu para sem ég umgengs á hverjum degi, fólk sem stendur eins og klettur með hvort öðru í gegnum súrt og sætt... ég vil ekki meina að ég öfundi þau en ég syrgi að hafa þetta ekki og í raun er það nú staða málsinns að ég hef alldrey upplifað þetta í þeim samböndum sem ég hef átt og kannski þessvegna ekki gefið mér hálfa mínútu í það... en auðvitað á maður ekki að vera að vorkenna sér vegna þessa máls... og ég vil meina að ég sé ekki að því heldur að reyna að koma tilfinningu í orð svo ég komi sjálfri mér í gegnum þá sorg og einmannaleika sem ég upplifi þessa stundina og kemur líklega til með að líða hjá í dag... ef ég þekki sjálfan mig eða ferlinu rétt...

það hefur alltaf reynst mér vel að skrifa mig fá þeim erviðleikum sem ég hef lifað og það er líklega það sama með þessar tilfinngar í dag... 

Takk fyrir mig í bili... Margrét

Vitneskjan alltaf viss lausn eða frelskun...

Það verður að viðurkennast að vitneskjan er alltaf betri en að vera í óvissunni... Ég fór til sérfræðingsinns míns í gær, niðurstaðan er sú að nýrun og nýrnahetturnar mínar eru hættar að virka eðlilega útaf sterunum sem ég hef þurft að taka síðustu mánuðina... og staðan er þá orðin þannig að nú eru lyfin farin að eyðileggja útrá sér þannig að núna hefst undirbúningvinnan fyrir stóma aðgerð... það er ekkert gert á hlaupum eða í flíti... en ég þarf að vera sátt við þá ákvörðun og til þess þarf ég að fá fræðslu og skilning á því hvað stóma er.. Ég veit að all flestir sem hafa farið þessa leið eru sáttir og segja hafa fengið nýtt líf... enda er mitt líf eins og það hefur verið síðustu 10 mánuði ekkert líf...  EN ég skal viðurkenna að ég er ekki alveg sátt við þessa niðurstöðu ennþá og ég þarf að skoða á netinu, lesa og ræða þetta við fólk meira til að taka þessa ákvörðun og vera sátt...

Ég var sett aftur á sterana ( sem nóga bena eru eiðileggjandi) en mér líður betur en er mjög máttfarin en ógleðin og uppköstin sem ég var búin að vera með í 7 -8 dag er horfin og ég farin að geta borðað smávegis og byggja upp orkuna aftur. Þessu fylgi gríðalega hratt þyngdartap og fóru ca. 6 kíló á þessum tíma nærri kíló á dag... ég ver reyndar með mikinn bjúg útaf sterunum en þetta er samt mikið á svona stuttum tíma.. þótt ég sé alltaf sátt við þyngdartap... en illa við það á þennan hátt ... 

Jæja... ég skrapp á Opið hús hjá frábæru handverksfólki í dag og kláraði það litla úthald sem ég hef þannig að núna ætla ég að leggja mig augnablik... Njótið helgarinnar...

Kveðja Margrét

Colitis Ulcerosa tekur völdin á líkamanum....

Já kl. er um 4 að nóttu og ég ligg hér andvaka og kvíðinn því að vera að fara til meltingasérfæingsinns míns í fyrramálið. Þetta eru samt blennar tilfinningar því að ég veit að í svona heimsóknum felast vissar lausnir... en ég er líka búin að vera fárveik í meira en viku núna með blóð í hægðum, niðurgang, uppköst, óendanlega mikil ógleði og hausverkir... Fyrst hélt ég að þetta væri migreni en það getur ekki verið því það eru of mörg einkenni Colitis Ulcerosa... og núna er ég í kvíðakasti yfir því að það séu kannski ekki fleiri leiðir fyrir mig og að næsta skref sé Stómi, sem ég veit að er alls ekki dauðadómur ... en ég hef ekki fengið mikinn tíma til að reyna allt.. allra síst þegar maður veikist svona harkalega...

ææii ég á ekki að vera að kvarta, ég þrái bara svo heitt að vera með fullfrískan ristil eins og maður tók þessu sem sjálfsögðum hlut hér áðaurfyrr... maður þurfti ekkert að hugsa um hvert maturin færi eða hvað gerðist eftir að maður borðar... Þetta er ekki  sjálfsagt mál... alls ekki...

jæja það þíðir lítið að sitja hér og blogga .... svefninn er dýrmætur í þessu verkefni mínu og því ætla ég að reyna að finna slökkvaran á hausnum á mér og svo líkamanum... 

Kv. M

Leita að öllum ráðu sem gætu hjálpað mér..

Ég var svo  glöð á fimmtudaginn þegar ég sá í lyfjaboxinu mínu að sterakúrnum var lokið... þá eru 2x 12 vikur búnar á þessum viðbjóði. Ég hlakka svo til að hreinsa þetta alveg útúr sýsteminu og fara að biggja upp líkaman. En það verður víst ekki alveg í dag því í gær vaknaði í upp með 38,5 C° og ógleði... ég vona að mér hafi tekist að ná mér í einhvern flensu skít freka að ristillinn sér kominn á fullsving aftur... Því ristillinn er farinn að sýna einkenni sem ég er ekki glöð með.  Ég er búin að vera rosalega þæg í gær og í dag og stefni að því sama næstu daga... líkaminn er tekinn yfir og ætla ég að hlusta vandlega á hvað hann er að biðja um og svo nota ég tíman inná milli til að skipuleggja uppbygginguna sem fer af stað fljótlega þegar ég er búin að ná mér að rétt strik. Ég vafra um á netinu og leita mér upplýsinga um mataræði... ég borða ekki mjólkurvörur, ekki skykur en núna langar mig að finna leiðir til að taka út ger og glúten... margir hafa gert kraftaverk með þessu... Vítamínin og Lesetínið er ennþá inni hjá mér en ég finn eingar brjálaðan mun á mér en ég verð auðvitað að gefa öllu góðan tíma... það er örugglega að gera helling innra með manni sem maður sér ekki eða finnur..

Það er svo margt til á netinu og hef ég notað þessa daga sem ég hef legið fyrir í það að næra hugann líka og hef ég verið að horfa á allskona myndir og myndskeið þar sem allaskonar gott fólk hefur verið að tala um hvernig maður stjórnar huganum og sér.. en ekki öðrum.... þau tala líka um hvernig maður getur fundið út hvernig manni langar að hafa sitt líf .. hverjir eru draumar þínir og svo framvegis... Allskonar áhugavert og vel umhugsunarvert... 

jæja... ég hef ekki mikið meira að blaðra um ... 

Kv. í bil M

smá skref í einu...

Já núna eru 6 dagar síðan ég byrjaði að taka Lecithin og ég er ekki frá því að það hjálpi mér... ég er ekki góð en ég er betri... allavega eru nær öll einkenni Sáraristilbólgunar horfin ... ekki öll en ég er ekki með sömu krampana og verkina ... þeir eru farnir þótt niðurgangurinn sé enn... en það er nú hægt að lifa við það ef maður er ekki verkjaður ég slepp líka nokkurnveginn við að briðja stopp töflur eins og smartís... Ég held nenfilega að ég geti sjálfri mér pínu um kennt því að ég varð að prófa í 3 og 4 sinn hvort mjólkurvörurnar væru vondar.. heheehee... fullkomnað í 4 sinn... mjólkurvörur eru ekki góðar fyrir minn ristil... ég held ég sé að verða búinn að fá það á hreint... Svo er búið að vera auka álag á mér vegna vinnu og verkefna sem ég rétti litla fingurinn framm í en hendin var tekin við öxl... Streita og álag er MJÖG slæmt fyrir mig þannig að ég vona a mér hafi tekis að kúpla mig frá núna svo að ég nái jafnvægi á líkaman minn aftur... það er svo ótrúlega mikilvægt fyrir mig í stöðunni núna því að ég fæ ekki fleiri sénsa ... nú er að duga eða fara í stóma... og ég ætla að duga...

Ég fór í sund um helgina sem er ekki frásögu færandi en þar sá ég á veggnum veggspjald frá stómasamtökum Íslands þar sem þeir eru að útskíra þetta fyrir fólki og ég gladdist svo að sjá þetta og hugsaði með mér EF ég fæ stóma þá ætla ég ekki að hætta að fara í sund... ég ætla þá að vera stolt af pokanum og bera hann með reisn... því eins og sagði svo vel á veggspjaldinu "Stómi er ekki sjúkdómur  heldur lausn eftir langvarandi veikindi" ... mér fannst þetta vel orðað.. 

Jæja... nóg í bili... 

Kær kvaðja M